Je getrokken Moeder Aardekaart is:

Zonnedans

Zelfopoffering

DE LERING

moeder aarde tarotkaarten zonnedansDe Traditionele Zonnedans is de Heilige Ceremonie of het ritueel dat Krijgers het recht geeft iets van hun pijn te geven, van hun bloed, van hun gebeden en van henzelf, als offer dat aan de hele Gemeenschap ten goede komt. De Zonnedans wordt gewoonlijk eens per jaar door elke Stam gehouden. Het gaat om een vierdaagse ceremonie die de Vier Windrichtingen en de heilige Levensboom eert, en de Krijgers een gelegenheid biedt te bewijzen dat ze het waard zijn om beschermers van de Gemeenschap te zijn.

De Zonnedans heeft deze naam gekregen omdat Grootvader Zon gekend en geëerd wordt als de bron van liefde en warmte op Moeder Aarde. Het mannelijke aspect van Grootvader Zon toont hoe Krijgers de beschermende en liefdevolle kracht kunnen zijn die alle leden van de Stam in staat stelt onder hun bescherming te groeien en te bloeien. Zoals Grootvader Zon licht geeft aan alle groene en groeiende dingen op Moeder Aarde, en ons beschermt tegen de duisternis van gedachten, hart, of het holst van de nacht, zo moeten de Krijgers van het Volk hun Volken beschermen tegen vijanden, verlies van moed, en de donkere nacht van de ziel, wanneer angsten het heft in handen nemen.

Het terrein waarop de Zonnedans wordt gehouden, wordt op een heilige manier in gereedheid gebracht. Er wordt door de vrouwen een ronde arena gevormd, en rondom het midden ervan waar de Zonnedansboom geplaatst zal worden, wordt een cilinder van struikgewas gemaakt. De Staande Persoon (boom) zal vanuit de plek waar hij werd geveld naar het midden van de cirkel worden gedragen, waarbij hij de grond nooit zal raken, en dan in de aarde worden geplant. De Zonnedansboom stelt de Levensboom voor. De feitelijke ceremonie van de Krijgers en hun leraren is geheim. Ik zal er niettemin over zeggen dat ze zeer mooi is en eer bewijst aan de Staande Persoon, de dansers, Moeder Aarde, de Stammentraditie en Grootvader Zon.

Wanneer de boom op z’n plaats staat, wordt er hoog aan de Zonnedanspaal- de nieuwe Medicijnidentiteit van de Staande Persoon (boom) -een Zonnedansbundel (zie kaart 28) geplaatst. In de Tradities van de Sioux, de Kiowa’s en de Kraaien werd de eer om in de boom te klimmen en de bundel op te hangen aan een Ma-ho gegeven, iemand van wie werd gedacht dat hij twee zielen in één lichaam bezat. De ‘Twee-zielenmens’ was een man met vrouwelijke trekken of een vrouw met mannelijke eigenschappen. In Indiaans Amerika werd hij of zij als de derde sekse beschouwd en was dit een zeldzaam en mooi geschenk. De Ma-ho kon de mannen en de vrouwen in gelijke mate vertegenwoordigen. Daar slechts één mens in de Zonnedanspaal kon klimmen, was het een gelukje als die persoon van beide seksen was.

De Zonnedansbundel is een leren zak die de Heilige Kracht van Totems bevat. Via deze stukjes vacht, tanden, veren, beenderen en klauwen worden het wezen en de Kracht van deze Schepselwezens gevoeld. De Zonnedansbundel bevat ook speciale voorwerpen die voor het jaar in kwestie werden gemaakt om een specifiek gewenst resultaat teweeg te brengen. Tot de oude voorwerpen erin kunnen een Pijp, een Zonnedanspop of een Fluitje van een Adelaarsvleugel behoren. Deze voorwerpen zorgen voor de bescherming van de verschillende Totems en welwillende geesten. Iedere Zonnedanser zoekt naar een Medicijnvisioen teneinde achter z’n plaats in de verdere groei van de Stam en in het lot van de Stam te komen. Volgens de Traditie moet iedere Zonnedanser worden gesteund door een Krijger die vóór hem de Zon heeft Gedanst. Deze leraar neemt de verantwoordelijkheid voor de achtenswaardigheid en de .sterkte van karakter van de danser op zich. De leden van de Krijgerclan die ervoor kiezen zich ten bate van het volk op te offeren, moeten zich de drie dagen die voorafgaan aan de dans voorbereiden met vasten en bidden en onderricht van de mannelijke Oudsten. Op de derde dag wordt het bindweefsel op de borstspier van de dansers doorstoken, eerst met een priem, vervolgens met een puntig gemaakte tak van de Kerseboom. Dan worden er riempjes bevestigd aan de kleine staken waarmee hun borsten zijn doorstoken; deze worden vastgemaakt aan de Zonnedansboom of Levensboom, waardoor een buitengewone parasol of carrouselachtig effect ontstaat.

Veel van de eerste agenten die voor de regering van de Verenigde Staten optraden, zagen -omdat ze het doel van de ceremonie niet kenden -de Zonnedans als zelfkwelling. Bijgevolg werd ze in 1941 door het ministerie van Binnenlandse Zaken verboden. Pas de laatste jaren zijn de Zonnedansen opnieuw begonnen om de geest aan ons volk terug te geven. Het doel van. de Zonnedans is jonge Krijgers in staat te stellen het bloed van hun lichamen te delen met Moeder Aarde. Het spreekt vanzelf dat vrouwen dit via hun Maantijd, of menstruele cyclus, doen (zie kaarten 17 en 21). Vrouwen geven veel van hun pijn via het baren van kinderen, en de mannen via de Zonnedans, opdat het volk moge leven. Vrouwen koesteren de zaden van de toekomstige generaties, en de mannen dragen via de ceremonie van het Dansen van de Zon hun leven op aan de bescherming van die toekomst.

Tijdens de laatste twee dagen wanneer de ceremonie van het doorboren en de laatste dans plaatshebben, maken veel vrouwen kleine sneetjes op hun onderarmen of doorboren hun biceps of polsen. Ze laten hun bloed op het lichaam van onze Moeder Aarde druppelen om eerbied voor de dansers te tonen en om opnieuw hun leven op te dragen aan het beschermen en bewaren van alle levende dingen. Dit is voor de vrouwen een daad van zelfopoffering, net zoals het doorboren van het borstvlees van de Krijgerdansers dat is. Volgens de Traditie Dansen vrouwen de Zon niet, daar zij hun geloof en trouw al bewezen hebben via de door hun sekse verrichte daden van kinderen baren en opvoeden. Deze Moeders van de Scheppende Kracht hebben het feit erkend dat elke vloeistof uit onze lichamen een vrouwelijk element is, zoals het Opperhoofd van de Waterclan dit is. Onze tranen, onze urine, ons bloed en ons speeksel zijn waterelementen die, wanneer ze worden teruggegeven aan Moeder Aarde, opnieuw gebruikt kunnen worden voor het vruchtbaar maken van toekomstige groei. De Zonnedans erkent het vrouwelijk aspect, en de dansers eren met behulp van deze Heilige Rite beide kanten van hun natuur. Net zoals het waterelement naar Vader Hemel reist om de vorm van het Wolkenvolk aan te nemen, reist het hart van een Krijger naar Grootvader Zon om gedurende de Zonnedans, wanneer z’n bloed het lichaam van Moeder Aarde voedt, te worden verlicht.

Het uithoudingsvermogen en de moed die nodig zijn om zonder voedsel of water vier dagen lang te dansen, vormen een ware test van de constructie en het karakter van een danser. In de maanden van voorbereiding die.voorafgaan aan de Zonnedans, is er onder meer sprake van vasten, Zoektochten naar een Visioen, Zuiveringsceremoniën, training tot Hondsoldaat (zie kaart 12) en veel persoonlijk gebed. Tijdens de Zonnedans instorten brengt schande over de leraar, en kan een tijd van tegenslag voor de Stam of het Volk voorspellen. De eerste over wie de schande komt is de leraar, die de dappere in de periode voorafgaand aan de gebeurtenis niet goed met harde methoden heeft voorbereid. In voorbije tijden werd het als Goede Kracht beschouwd wanneer een Krijger tijdens de Zonnedans een visioen ontving. Het visioen kon een komende strijd betreffen, een Succes, een echtgenote, nieuwe paarden, of andere zaken. Bij veel Prairiestammen kwamen de mannen pas voor trouwen in aanmerking als ze de Zonnedans hadden gedanst. Op deze manier zou de Krijger grotere eerbied koesteren voor de vrouw die z’n kind zou dragen. Hij kon dan ook met ereblijken en bewijs van z’n moed naar de huwelijkstent komen. Als hij tijdens de Zonnedans een visioen had gekregen van een Bondgenoot of Medicijnhelper, kon hij van een lang en vruchtbaar leven verzekerd zijn. Als de danser geen visioen ontving, kon hij het gevoel krijgen dat hij het Heilige Ritueel op de een of andere manier niet had voltooid. Bij sommigen was de onwil om zich over te geven aan de boodschappen van de Bondgenoten gemengd met hun onwil om te vallen of schande over hun Clan te brengen. Dus dansten ze jaar na jaar om het Volk te helpen en om opnieuw voor een visioen te bidden.

In het visioen zou een Krijger tijdens de Zonnedans kunnen zien welke symbolen hij op z’n schild dient aan te brengen. In sommige Tradities dragen de dansers speciaal voor de Zonnedans gemaakte, kleinere versies van hun persoonlijk Schild van Kracht of van dat van de Clan. Elke danser is uitgerust met een krans van Salie om op z’n hoofd te zetten, en een Fluitje van een Adelaarsbeentje waarop regelmatig wordt geblazen om het tromgeroffel te beantwoorden en de energie van de ceremonie op te bouwen en vast te houden.

Wanneer de Krijgers zich losrukken van de Levensboom waarmee zij zijn verbonden, worden de punten van Kerseboomhout uit de huid gescheurd. Hierdoor geeft elke man iets weg van zijn pijn, opdat het volk verder kan gedijen. Mijn Bloedbroeder, Adelaarman van de Ogalala-Sioux, heeft zes keer de Zon Gedanst; hij heeft me verteld dat het maanden duurt voordat het bindweefsel is geheeld. Ik heb vele andere Broeders gezien die de littekens van de Zonnedans dragen; allen dragen deze met trots. Deze dappere mannen hebben een fractie van de pijn ervaren die vrouwen hebben wanneer ze een kind baren, en ze zijn de rol van vrouwen in het plan van Groot Mysterie gaan respecteren. De Zonnedans wordt opnieuw uitgevoerd en de geest van ons volk is weer hersteld. Wanneer de heilige rechten op spiritualiteit van een volk worden afgenomen, kan de levensgeest tanen. De Zonnedans is niet voor iedereen weggelegd, maar de lessen die worden geleerd vormen een mooie manier om het evenwicht tussen mannelijk en vrouwelijk, moed en pijn, visioen en koppigheid, en trouwen liefde te begrijpen. Wanneer iemand zich opoffert, betekent dit dat hij trouw is aan het Volk. Dit oude ritueel wordt als een krachtige liefdesdaad beschouwd. Het leert ons hoe we in Evenwicht moeten Gaan en hoe we de delen van onszelf die slechts in het persoonlijk ‘Ik’ geïnteresseerd zijn los moeten laten.

 

DE TOEPASSING

De Zonnedanskaart vraagt ons te kijken naar wat opgeofferd moet worden opdat we de heiligheid van onze levens kunnen herstellen. Het zou kunnen zijn dat twijfel of angst zich door onze dromen een weg baant en opgeofferd moet worden, zodat onze dromen kunnen leven. Aan de andere kant, als een bepaalde slechte gewoonte onze gaven beperkt, moeten we die gewoonte overwinnen. Als we de delen van het Zelf die onze schaduw voorstellen niet kwijtraken, kunnen roekeloosheid en te grote toegeeflijkheid verhinderen dat we het overvloedige leven krijgen waarnaar we streven.

Je schaduw kan altijd snel opgeofferd worden. Als je hebt geleerd van het dansen met de duisternis van je onwetendheid, zul je leren wat niet langer heilig is in je leven. Dan wordt de opoffering je waarheid. Als je minder papier gebruikt om de regenwouden te redden, maak je hen heilig. Er wordt in al deze gevallen van je gevraagd iets op te geven teneinde aan de waarheid van je overtuigingen vast te houden. Als je spuitbussen, apathie, bitterheid, hebzuchtige vrienden of te veel suiker opgeeft, kan dit de waarde van je leven veranderen.

Denk erom: zelfopoffering is niet het ontkennen van je behoeften, maar veeleer de beslissing van het Zelf om door bereidwillig een daad te stellen beperking op te offeren.